دلمان برایتان تنگ شده آقای فرمان آرا/ به بهانه نگارش فیلم نامه «داستان جاوید»
آنقدر سینماگران ما تاوان حرفها و فیلمهایی شان را دادهاند که جانشینانشان، حال و حوصله درگیری های ذهنی پیش و پا افتاده را هم ندارند.
![دلمان برایتان تنگ شده آقای فرمان آرا/ به بهانه نگارش فیلم نامه «داستان جاوید»](https://static1.sornakhabar.com/thumbnail/BYFXpjJj8J1a/mz8R84vQP5eGuXnb0MUNE36YFWNEFoirIftG8tqNWlwZXPMx6JNVFQn9U0u_ZNZ-oXCmPwt_CUDlYt0M5Oe1pBXjnGQNuL2M/9EI0u0KDQZH6.jpg)
چند روز پیش خیلی اتفاقی فیلم خاک آشنای بهمن فرمانآرا را دیدم و با اینکه همیشه از فیلمهایش خوشم میآمده، دلم به دلیل پیر شدنش برای خودم سوخت و دلتنگ او و رفقای فیلمسازش که دیگر باد همهشان را برده، شدم.
فیلمهایی که اگر چه از پشت نظارتها و خط قرمزهای کلان فرهنگی به وجود آمده بودند، ولی برای خودشان شناسنامهای ساخته بودند که ذهن و دل آدمهای دور شده از سکس و خشونت لجام پاره شده به ویژه سینمای اروپایی را به دست آورده بود.
تنگنظریها و عطش بیشتر از اندازه مدیران سینمایی به جایزههای آنوری و اعمال فشار به گونههای دیگر سینما و نگاه یک سویه مدیران و سینماگران نابلد به این فیلمها اگر نبود، هنوز هم میتوانستیم، همان سینمای شریف و بدون پیرایه سالهای گذشته خودمان را میداشتیم و تن به این فیلمهای به اصطلاح اجتماعی با عرض معذرت چندشآور نمیدادیم. به قدری اتهام سیاهی به فیلمهای گذشتهمان زدیم که حالا واقعا سیاه شدیم .
مگر میشود بخش بزرگی از سینمای یک مملکت را داستانهایی در مورد مرگ و تجاوز و اعدام و خیانت و پشت هم اندازی و… در بر بگیرد و تقصیر همهشان را هم به گردن سینماگر انداخت.
آنقدر سینماگران ما تاوان حرفها و فیلمهایشان را دادهاند که جانشینانشان، حال و حوصله درگیریهای ذهنی پیش و پا افتاده را هم ندارند.
از سینماگران و مدیرانی که همیشه زیر باد کولر ماشین و دفتر کار و به اصطلاح لوکیشنی که اتفاقا همان هم مجهز به جدیدترین سیستم سرمایشی است، لم دادهاند، نمیشود انتظار داشت مثل فیلمسازان قدیم، توی کوهستانها و بیابانها و حتی کویرها، باد ما را خواهد برد و شیرک و آب، باد، خاک بسازند.
اگر چه فیلم خاک آشنا – بهرغم شریف بودنش – مثل فیلمهای یک بوس کوچولو، خانهای روی آب و حکایت دریا، چفت و بستدار نیست ولی با همین فیلم دهه هشتادی سینمای ایران، کمی دلتنگ گذشتهمان شدم.
دیدگاه